søndag 26. februar 2017

Fastelavn

 I dag har vi hatt besøk av eldstemann og yngstemann.  På menyen stod det ertesuppe, knokar, pølser, rabbe og poteter.  Til dessert eller kaffimat var det fastelavnsbollar med krem og syltetøy.  Meir tradisjonelt kan det vel knapt bli.
No ser eg at Vikebladet har lagt ut om strikkekaféen her om nokon skulle ha lyst til å lese om det.

lørdag 25. februar 2017

25. februar

 Det er alltid litt blanda kjensler når ein ferie er slutt.  Vi valde å vere heime i år, mest på grunn av kjøkenet.  To prøvebunkar ligg ferdig retta i veska.  Det er ei god kjensle. Eg har vore to turar til Ørsta. far min er no på rehab på Ørstaheimen.  Han er relativt bra.  Heldigvis har han einerom og TV. Det er mykje vintersport å sjå for dei som er interesserte.

Elles har vi vore i Ulsteinvik fleire turar.  Nytt bord er bestilt.  Eg kjøpte ein duk på Princess for å skjule den gamle furuplata.  Det eine dreg med seg det andre. På Floriss her hadde dei tilbod på orkidéar. Før oppussinga kasta eg ein del gamle.
Elles held eg på å gjere meg kjend med den nye steikeomnen.  I går bakte eg med tørrgjær.  Det tok si tid.  Elles må eg venje meg til at komfyrtoppen ikkje er nokon god heveplass med tanke på varme frå steikeomnen. Omnen svir ikkje baksten slik den gamle gjorde.  Eg trur temperaturen stemmer betre.

Onsdag var eg på strikkekafé.  Dei som held lokalavisa her, kan lese om det i dagens avis.  Eg får kome attende til boka eg kjøpte.

torsdag 23. februar 2017

Kjøken del 3: Klart til innflytting

 I går stod kjøkenet klart til bruk.  Eg vaska alle hyller og skuffer.   No har eg tenkt å bruke god tid til å flytte inn tinga som og skal vaskast før dei kjem inn i hyller og skåp.  I det gamle kjøkenet hadde eg ikkje hyller på denne sida av benken.  Der var ei såkalla barløysing.
 Her er mykje likt, berre koketoppen er 80 cm.Der er ulike soner som kan brukast på ulike måtar.  Eg greier å bruke den, men forstår at for å få full glede av alle moglegheitene, må eg lese og studere bruksanvisninga.
 I spisekroken har vi valt eit skap i same treverk som kjøkeninnreiinga.  For å få det lysare og lettare har vi valt glasdører med spotlys som kan dimmast.
 Ein må velje seg nokre smarte løysingar.  Når ein vel noko, vel ein vekk noko anna.  Eg trur fleire med meg tek eit av bossa til vaskemiddel ...
 Oljeskåp/skuffe gjer at ein får oljeflaskene vekk frå benken.
 I sjalusiskåpet skal te og kaffi oppbevarast.  Det står på ein stad det tidlegare lett samla seg rot.
 Det er mannen som stryk mest her i huset.  Eg insisterte på eit strykebrett i innreiinga slik at han ikkje må bere fram eit brett kvar gong han skal stryke ei skjorte.
 Skåp til Kenwoodmaskina hadde eg før, og det "greier eg meg" ikkje utan.
 Lysrør og lampar er erstatta med desse.

Med på kjøpet fekk eg eit nytt pannesett.  Det passar godt no når eg har fått meg eit ekstra panneskåp.  Eg oppbevarer alle panner med loka på, ikkje i stablar.  Sikkert ein yrkesskade.

Bok 8: Mere snø


Med "Blod på snø" og nå oppfølgeren "Mere blod" har Jo Nesbø beveget seg over i en ny krimgenre, svært godt mottatt av både kritikerne og leserne.

I august 1977 går en mann av bussen i ei øde bygd på Finnmarksvidda. Han kaller seg Ulf, har ingen bagasje og hevder at han er kommet for å gå på jakt. Blant læstadianere og samer møter han en kultur som både er gjestfri og ekskluderende, hjelpsom og fremmed. Bygdas klokker, Lea, låner ham en rifle og en jakthytte hvor midnattssola holder ham våken mens han hvileløst vokter det storslåtte, men monotone viddelandskapet. Og det går etter hvert opp for Lea og hennes sønn Knut at Ulf ikke er jeger, men bytte. Og at jaktlaget er på vei
.

Eg gler meg til å lese neste Harry Hole-roman.  Denne er velskriven og morosam, men kort sagt ikkje min favoritt.

Bok 7: Vær snill med dyrene


En liten familie på tre er i oppløsning. De klarte det ikke. Karen klarte det ikke. Koret av stemmer melder seg, fra venninner til familieterapeuter, med ord som skal hjelpe: Delt bosted. Mekling. Fordeling. Tilknytning. Forutsigbar adferd. Transitt-fase. Barn er robuste skapninger. Karen lytter til dem, slik en moderne kvinne skal, samtidig som alt i henne gjør opprør. Nei, barnet er mitt. Det er jeg som er dets mor. Det finnes ingenting moderne ved meg.

Likevel kommer spørsmålene: I hvilken grad er rollen som mamma knyttet til det å være familie? Er datteren fortsatt hennes når hun er hos faren? Hvis man er mor den ene uken, hva er man i den andre?

«Vær snill med dyrene» er en rå, akutt og opprivende roman om å befinne seg i ruinene av et ekteskap sammen med den man bryr seg om aller mest - annenhver uke.


Denne romanen vann Brageprisen i fjor.  Les gjerne denne meldinga - og les romanen!

onsdag 22. februar 2017

Gratulerer Audun 27!

I dag fyller mellomstemann 27. Vi gratulerer!  Ekstra kjekt i farsslekta er det at først barn i neste generasjon vart fødd i natt på oldefaren sin dag, ei skjønn lita jente.

mandag 20. februar 2017

Vinterferie

Skodda ligg heller sid her i dag, så noko vinterkjensle får ein ikkje.  Veret er meir heilårs.  Vi har brukt føremiddagen til diverse ærend. 

I helga har vi hatt besøk av Håkon og Birte.  Ho fann ein genser i ein katalog eg viste henne.  Genseren er ein eg har sett på og likt.  Eg skal montere ei kufte i ferien, og eg har strikka frå strikkedagboka eg fekk til jul.  Desse jakkene vil dukke opp på bloggen etter kvart.

Men ein må vere litt streng med seg sjølv.  Eg har med meg ein prøvebunke på 44 prøver på 8 sider kvar. Så her vert det 12 om dagen - minst. Elles skal eg begynne å  kjøkenskåp. Alle tinga har stått i "nyestova" og støva nede.  Mottoet for den jobben er "hastverk er lastverk". 

fredag 17. februar 2017

Kjøken del 2

Denne veka har kjøkenet vorte montert.  I dag vart det lagt fliser og siste listene kom på.  No skal rørleggar og elektrikar få legge siste hand på verket, så neste onsdag skal det meste vere gjort.  I ferien skal vi finne bord og gardiner mellom anna.  Eg får vise litt etter kvart.  Overskiktbilde får kome når kjøkenet er ferdig, og eg får nokonlunde fotolys.
 Mange val skal takast.  Eg ser vanlegvis fort kva eg synest er finast.  det einaste eg hadde bestemt på førehand, var at eg ville ha glatte eikedører.
 Elles hadde eg fått høyre av ei venninne at ho angra på at ho ikkje tok lys benkeplate, for den mørke samlar støv.  No gler eg meg verkeleg til å bake på steinplate!
For å få godt arbeidslys, valde eg og kvite fliser.  Det er berre på bildet at benkeplata ser gul ut.

Desse tre vala var dei viktigaste.  Framhald vil følgje ...

torsdag 16. februar 2017

Alltid på jobb!

Tysdag og onsdag denne veka har eg vore i Molde på kurs i regi av Utdanningsforbundet sidan eg er plasstillitsvald. Det var kjekke og lærerike dagar.
 
Det er ikkje så ofte eg kjem meg til ein litt større by.  Og det kan gå månader mellom kvar gong eg er nær Husfliden, og nærare enn frå Alexandra kan ein knapt kome.  Kurset la opp til ein halv time utsjekking i går.  Eg sjekka ut etter frukost for å kunne snike meg bortom Husfliden i den pausen.  Dei som spurde meg om kor tid eg skulle ete frukost, fekk vite om planane.  Ei på min eigen alder slo seg saman med meg medan "ungdomane" ikkje hadde sansen for Husfliden!  Då lurte eg på om dei hadde vore der.  Eg ser alltid mykje flott norsk design der.  Der er mykje fint, men der er ikkje billeg.  Kvalitet kostar.
 
Utanom noko småpjask til meg sjølv kjøpte eg eit kjevle eg skulle ønske eg hadde sist vi baka lefser på skulekjøkenet.  Spesielt når ein skal bake glutenfritt, er det greitt med eit kjevle med belegg.  Prisen er 550 kr om nokon skulle lure.

lørdag 11. februar 2017

Bok 6: Naboparet


«Naboparet» er en intens psykologisk spenningsroman som får hårene til å reise seg!

Barnevakten avlyser i siste liten, og Anne og Marco lar sin seks måneder gamle datter, Cora, ligge hjemme og sove mens de går til naboene i huset ved siden av for å spise middag. De har med seg babycall og veksler på å gå hjem og se til henne hver halvtime.
Likevel, da de kommer hjem på slutten av kvelden, står døren på gløtt, og Cora er borte ... Hva har skjedd? Hvem kan stå bak? Anne og Marco begynner å grave i hverandres historier.

Vet de alt om hverandre? Kjenner de familiene sine, vennene? Og hva vet vi om naboene våre?


Eg synest romanen starta bra. Men for meg fell det raskt saman.  Oppklaringa vert langdryg, heldigvis med ein liten snert på slutten.

Eg ser at Naboparet får strålande kritikkar, så eg reknar med at mange er usamde med meg.  Det er berre å lese romanen og gjere seg opp si eiga meining.

søndag 5. februar 2017

Bok 5: De skyldfrie

Sigrid er nitten år da hun møter Embret. Han har nettopp flyttet til bygda som lærer.

Hun lengter ut, bort fra moren og lillesøsteren, Edit. Han ønsker å bli lagt merke til, og få alle rundt seg til å se hvem han egentlig er. I hverandre finner begge det de vil ha, og sammen skal de møte framtiden.

Men livet vil det annerledes. Når katastrofen slår ned, blir Embret og de to søstrene stilt overfor et valg som besegler deres skjebne. Prisen er en løgn som truer med å rive tilværelsen fra hverandre. En løgn som sakte forvandles til en form for sannhet.

De skyldfrie er en roman om fremtidshåp og selvbedrag, om nåde og undergang. Det er roman om lengselen etter å være noe mer enn seg selv, og den snikende erkjennelsen av at man allerede er fanget av sine egne valg.


Det er noko med denne romanen. Historia er relativt enkel.  Personane viklar seg inn i ei løgn.  Så skal alt forteiast.  Men er det mogeleg å leve på ei løgn?

Romanen verkar gammalmodig.  Går det verkeleg an å prate så lite? Har ingen ei kritisk røyst?  Alle er redde for at sanninga skal kome ut.  Vil ikkje folk legge to og to saman?  Teier dei og for å vere høflege.  Berre ein av gutane røper at vaksenverda tenker sitt.  For det må dei gjere.  I eit slikt miljø må det ha vore ein god del sladder...

Løgna øydelegg.  Den et opp personane innvendig.  Forholda mellom dei vert sakte endra.

Eg likte romanen.  Eg vart dradd inn i historia.  Kanskje det geniale her ligg i alt som ikkje vert sagt? Ein må vere budd på å lese mellom linjene.

Kom deg ut-dagen

Eg har vore heime åleine i helga.  Det bruker eg ikkje å annonsere på førehand.  Frukosten vart sein, og til selskap hadde eg nyheitskanalen.  Der fekk vi sjå glimt av ulike arrangement på Kom deg ut-dagen. I hovudstaden der mannen har vore, kunne vi sjå snø.

Her hos oss har sola skine frå skyfri himmel.. Eg gjekk den vanlege turrunden rundt Grimstadvatnet. 
I dag hadde eg ein ny krimroman på øyret, "Naboparet".
Noko av det eg funderte på i dag, er korleis her vil sjå ut om 10 år.  Vil her vekse opp furuskog?  Sidan det er eit naturreservat, vil vel skogen få vekse heilt naturleg+

fredag 3. februar 2017

Kjøken del 1

Om nokon synest det har vore lite matblogging for tida, så får de forklaringa her!  "Vi" har rive ut kjøkenet, måla veggene og taket.

Matlaginga foregår no på vaskerommet der eg har rigga meg til eit bord med eit lite kaffikjøken. I tillegg til kaffimaskinene har eg ei lånt kokeplate og ein mikrobølgjeomn.  Matlaginga er no på det aller enklaste nivået. Det har kome nye rettar på menyen, som schnitzel og lasagne frå frysedisken.

Om eit par veker håper eg å ta i bruk ein heilt ny steikeomn. 

Framhald vil følgje ...

mandag 30. januar 2017

30. januar

Den siste veka har vi hatt temperaturar oppe i 10-12 grader.  I går tok eg fram sykkelen.  Eg har sykla på jobb i januar før.  Sykkelen fekk stå i dag.  Men eg kjenner eg gler meg til å kunne kome meg raskt fram, ikkje minst fordi eg då kan svinge nedom butikken på veg heim.

Rabarbraen er visst litt årstidsforvirra og ...

lørdag 28. januar 2017

Bok 4: Hviskeren

Ny Sejer-roman fra Karin Fossum! Ragna Riegel jobber på Europris og bor alene i barndomshjemmet. Nå er foreldrene hennes døde og den enste sønnen har flyttet til Berlin og de har nesten ingen kontakt. Bare ett og annet jule- og bursdagskort. Ragna lever livet sitt innen strenge rammer: hun liker jobben fordi den er full av rutine, hun liker å sitte på samme sete i bussen hver dag, hun liker å handle det samme i nabolagsbutikken hver dag. Hun må ha orden på livet. Og det har hun, inntil den dagen hun finner et brev i postkassen med hennes navn på konvolutten og en utvetydig trussel skrevet med store blokkbokstaver på arket inni. Brevet gir støtet til et mareritt der Ragna Riegel blir truet på livet av en ukjent fiende. Der hun merker at hun må ta alle midler i bruk for å forsvare seg.
Romanen tar form av Konrad Sejers avhør av Ragna Riegel etter at det verste er skjedd. Etter at alt er for seint. Gjennom avhørene forsøker Sejer å lokke fram sannheten om det som er skjedd. Men er Ragna sannferdig? Eller fører hun omgivelsene grundig bak lyset. Det blir det Sejers oppgave å finne ut av.


Når ein les mykje krim, kan den eine romanen lett bli lik den andre.  Romanane følgjer ein formel.  Denne romanen skil seg ut.  Han er eit langt avhøyr samanfletta med Ragna si historie.  Den kriminelle handlinga kjem fram etter kvart.

Karin Fossum greier også i denne romanen å skildre sinnet til forbrytaren på ein meisterleg måte. Sterkt anbefalt!

Bok 3: Bly


Kim Karlsen, hovedpersonen i romanen Beatles, kommer med danskeferga inn til Oslo. Det er ingen som venter på ham. Det er ingen som venter seg noe av ham heller. Og kan man tro på historiene han forteller?
Dette er en svart-hvitt roman. En roman om original og etterligning. En roman om bly og vinger
.

søndag 22. januar 2017

Nye aksessoarar

Før jul kjøpte eg meg ei ny jakke.  Det er ei grå Kari Traa-jakke med ei turkis jakke som kan takast ut til for.  Eg fann ut at eg ville strikke meg vottar og hals i fargar som passar til. Så eg strikka meg eit par hjartevottar og tova.  Dei er utruleg varme og gode.  Halsen er strikka av tre hesper akrylgarn med refleks, eit garnkupp eg kom over på Nille.

Det som slo meg då ungane var små, var at så lenge sei gjekk i barnehagen og vart køyrde til porten, og då ein passa på dei når dei leika seg ute, ja, da var kleda fulle av refleks.  Men så snart dei nærma seg skulealder, så var utanpåkleda reflekslause. No lurer eg på om halsen har noko effekt!?

Vanlegvis har eg på meg eit refleksbandolær når eg går på jobb.  Men eg skal ikkje gjere meg betre enn eg er. Når eg køyrer bil, skjenner eg over mørkkledde folk som eg ikkje ser.  Når eg går sjølv, ser eg godt bilane ...


fredag 20. januar 2017

Bok 3: Det grovmaskede nettet

 
 


 den grådisige byen Maardam, et sted i Europa, arresteres Janek Mattias Mitter, gymnaslæreren som finner sin kone myrdet, men som ikke kan huske om det var han som drepte henne. Hva vet han egentlig om kvinnen som har vært hans hustru?

Førstebetjent Van Veeteren og hans medarbeidere står foran et møysommelig arbeid dersom de vil finne frem til sannheten om Eva Ringmar og hvorfor hun måtte dø.

Det grovmaskede nettet er den første, frittstående romanen i serien om politiet i Maardam.


Eg har likt dei siste krimromanane til Håkan Nesser, spesielt Barbarotti-kvintetten. På 90-talet las eg bøkene hans, men var ikkje så begeistra.  Det forstår eg etter å ha lese denne, kanskje om att. Romanen er spennande og velskriven, men manglar ein klokskap som dei siste romanane har hatt.

torsdag 19. januar 2017

Moro på jobb

Førre veke hadde eg vaktveke.  Måndag merka eg noko uvanleg aktivitet og knuffing nær gangen til dei to nye toaletta. Tysdag undersøkte eg saka nærare.  Eg såg noko merkeleg oppe på ei takplate der ein kar nådde heilt opp og såg ut som eg hadde teke han på fersken.  Sjølv måtte eg ha stol for å nå opp.

Og kva fann eg? Eit handlenett fylt med ulike forbodne godsaker som energidrikkar og ostepop!  Posen vart konfiskert på rappen.  Eigaren melde seg til klassestyraren og fekk att varene, truleg med ei lita formaning.

I går kom eit par jenter i svært godt humør og sa at no var det på tide at eg sjekka igjen.  På vegen frå klasserommet til lærarrommet fekk eg fleire tips.  Det høyrer vel med til jobben å vere mistenksam ... Det er ikkje lett å lure ein gammal rev, plar eg seie.  Så det vart ein annan lærar som plukka ut godsakene - kjøpt inn til ære for meg?

På vegen fekk eg og spørsmålet: "Solveig, har du blogg?".  No har eg skrive eit blogginnlegg til ære for ein gjeng med tiandeklassegutar med topp humor!



onsdag 18. januar 2017

Gratulerer Håkon!

I dag fyller yngstemann 23. Kjærasten, Birte, er med på bildet. Vi gratulerer!


tirsdag 17. januar 2017

Jakta på den beste brunosten

Heilt sidan ein begynte å lage Innherredsost ein gong på nititalet (?), har denne mørke, søte mysosten vore på grovbrødskivene i matpakken min.

I 2017 har eg ikkje funne osten på Coop-butikken.  Eg har ikkje masa, berre sett litt til side Misværosten som har tatt plassen.  Så lenge hylleetiketten er der, må det finnast håp.  Førre veke var eg innom Kiwi i Vik.  Heller ikkje der fann eg yndlingsosten!  I går for eg eins ærend innom Spar.  Desperasjonen begynte å breie seg då eg ikkje fann Innherredsost i butikken med størst utval!

I sag var alle turdamene opptatt, så eg bestemte meg for å gå meg ein tur åleine.  Då kom eg på at eg kunne ende opp på Bunnpris.  Det er ikkje første gong butikken leverer.  I hylla der fann eg tre ostar, så no må eg berre beklage om andre i bygda vert opprådde ...

mandag 16. januar 2017

Kunsten å kle seg

Vi fekk eit lite kurs i jula i korleis ein kan kle seg når ein skal vere ute i kaldt ver. Slike trøyer isolerer godt.  Eg synest dei liknar på gamaldagse helsetrøyer. Men dei var vel ikkje grøne og  langerma!

søndag 15. januar 2017

Vinter

Så har også vi fått snø, og vi er så heldige at vi kan sette på oss ski bak huset, så ligg bakken klar.

mandag 9. januar 2017

Bok 2: Kaninjegeren


Teoriene går umiddelbart i retning av at drapet er en terrorhandling, og beredskapen blir høynet. Mye tyder på at morderen er svært profesjonell, og på at han kommer til å slå til igjen. Saga er helt sikker på at de trenger hjelp fra én bestemt mann: Joona Linna. 
Soning og kjærlighet
Joona Linna har sonet to år i Kumla fengsel. Dagene følger på hverandre og er til forveksling like. Så henter Säpo ham til et avsidesliggende område for et hemmelig møte. Politiet trenger hjelp for å stoppe en gåtefull morder som går under navnet Kaninjegeren - og Joona Linna har sin egen sterke motivasjon for å ønske seg permisjon. Hun heter Valeria og venter på at Joona skal komme ut.

Kaninjegeren
Den eneste forbindelsen mellom ofrene til Kaninjegeren er at de alle hører et barn lese en barneregle om kaniner like før morderen slår til. Skjebnen vil det slik at tv-kokken Rex Müller havner midt i begivenhetenes sentrum. For første gang skal han ta hånd om sin tenåringssønn Sammy. I stedet for tre rolige uker med sønnen blir han kastet ut i en fryktelig kamp på liv og død. 

Intens spenning
Lars Kepler er i særklasse god til å skape spenning mellom permene. I Kaninjegeren samarbeider Joona Linna og Saga Bauer i all hemmelighet for å stoppe en seriemorder før det er for sent. De leserne som kjenner Kepler fra før, vet akkurat hva de får - tettpakket spenning som gjør at man suser gjennom sidene. Du vet aldri hva skjebnen har i vente for deg, hva som kanskje tar deg igjen hvis du begynner å løpe akkurat nå ...


Eg starta det nye året med ein skikkeleg pageturner. Eg fekk låne papirboka av ein krimkompis før jul.  Jula har lett for å bli sosial, men no i etterkant har her vore rolegare tider.  Romanen er svært intens og spennande.  Dette er eventyr for vaksne som liker litt tøff krim.

Bok 1: Eplehagen


«Eplehagen» er en dannelsesroman lagt til et skjebneår i norsk historie med en sterk, ung kvinne i sentrum.

Det er sommeren 1814 og urolige tider i Christiania. Den unge enken og apotekerdatteren Maren vil ut av byen og har fått arbeid som guvernante på prestegården i Asker. Her holder den karismatiske og engasjerte presten Høegh til.

Kronprins Karl Johan har varslet en større premie til det beste jordbrukstiltaket i Norge. Høegh har ansatt gartneren Carl til å anlegge en av de største eplehagene i landet og satser alt på å vinne konkurransen. Maren har stelt i apotekerhagen fra hun var liten og blir til uvurderlig støtte for Carl. Det vokser raskt fram sterke følelser mellom dem. Ikke alle liker dette, og de to møter etter hvert både motstand og illojalitet fra folk som burde være deres hjelpere. Maren får merke på kroppen hvordan livet brått kan ta nye retninger, og at ikke alt er slik det først ser ut. Men også at nye muligheter oppstår der man minst venter dem.


Då eg starta å lytte til denne lydboka, gjorde eg det for å ha noko lettlese å lytte til.  Forventningane var ikkje så høge.  Derfor vart eg heller positivt overraska. Forfattaren har gjort ein god jobb for å få den historiske ramma så korrekt som mogleg.  Historia var til tider temmeleg føreseieleg.  Men eg kosa meg med boka undervegs.

onsdag 4. januar 2017

Julevottar

Nissevottane strikka eg ferdige etter kvart som eg fekk oppskrifta.  Hjartevottane har eg gitt vekk til ei god venninne.  Eg gjekk opp ein pinnestorleik til 7. Også desse er strikka i dobbel Finull.  Eg tova dei i maskina på 40 grader slik at dei vart godt tova.  Dei vart utruleg varme og gode!  det spørs om eg må strikke eit par til meg sjølv, for det er vel snart på tide å legge vekk nissevottanefor i år.

tirsdag 3. januar 2017

Julegåver del 3: Turutstyr

Eg kan ikkje klage på utstyret når eg skal på tur i 2017!  Sekken inneheld eit drikkesystem der eg kan drikke frå eit sugerøer.  Til kortare turar kan eg velje rumpetaske.  Ulltrøye kan omtrent brukast året rundt.  Til å ha i sekken fekk eg og ein vasstett pose til å pakke tørt tøy i.

No får vi håpe det vert mange fine turar i det nye året!

søndag 1. januar 2017

"Vørterbrød!

Eg har ei oppskrift på vørterbrød som eg alltid bruker.  Ut i jula var vørterbrøda mine oppetne, og då fann eg ut at eg kunne prøve dei på mjølposen.  Merkeleg nok er dei utan vørterøl, noko som passar godt når ein har brukt opp det ein kjøpte til jul.
 
Det vart sjølvsagt vurdering og evaluering i heimen.  Desse nådde ikkje opp til dei vanlege, men var godt etande.  Sjølv synest eg dei smaka sukker, og eg ville anten brukt mindre sukker eller meir mørk sirup. 
 
Oppskrifta under er omsett til nynorsk. framgangsmåten er forenkla.
 

1 pk gjær
4 dl lunka vatn

85 g mørk sirup

550 g kveitemjøl
275 g sikta rugmjøl
70 g sukker (1/2 dl nok?)
1 ts salt
1 ts pepar
1 ts kanel
1 ts ingefær
1 ts anis
1/2 ts nellik

30 g smør, i terningar

1 pk (250 g) rosiner

  1. ha alle ingrediensane i bollen på kjøkenmaskina etter rekkjefølga - berre ikkje smør og rosiner.
  2. Lat maskina gå 5-10 minutt før du har i smøret.
  3. ha i rosinene tyil slutt og la deigen heve under plast ca. ein time.
  4. Form to brød.
  5. Hev ca. 30 minutt.
  6. steik ved 190 grader midt i omnen 30-35 minutt.
  7. Legg eit bakepapir over brøda mot slutten viss du ser dei held på å bli for brune.


lørdag 31. desember 2016

fredag 30. desember 2016

Julegåver del 2: Strikkebøker

 I år ønska eg meg - og fekk - fleire strikkebøker.  Frøkna overraska med Færøysk strikkebok.  Den hadde ho kjøpt fordi ho likte modellane.

No har eg inspirasjon langt inn i det nye året!  I det siste har eg strikka mykje til andre.  No ser eg etter eit prosjekt til meg sjølv.
Denne frå strikkedagboka er ein heit kandidat.  I januar får ein lyst på litt lettare fargar.

Eg får kome attende til kvar av desse bøkene etter kvart.

onsdag 28. desember 2016

Julas frekkaste?

I går kveld hadde vi rigga oss til for filmkveld i heimen.  Frøkna hadde kjøpt denne til mora som ikkje hadde kome seg på kino.

Eg drog ut filmen og beit i plasten i eit hjørne.  Det er ikkje alltid like lett å få av emballasjen, men denne plastfolien glei rett av.  I det eg opna coveret, vet eg sittande som eit spørjeteikn.  Filmen var vekke!

Nokon må ha spretta opp plastfolien i sida og lirka ut filmen.  Ein kan lure på om det har skjedd i butikken, eller om der har vore ein utru tenar i eit tidlegare ledd.  Uansett er det svært simpelt gjort.  Ikkje minst fordi den som har betalt for filmen, må ordne opp.  No kjenner eg butikksjefen godt, og frøkna endå betre, så eg veit eg får ny film.

P.S.
Eg kjem tilbake med fleire julegåver etter kvart.

tirsdag 27. desember 2016

Bok 50: Etter styrten

Utsøkt krim fra en av Frankrikes mestselgende forfattere.En flystyrt. En eneste overlevende. Men hvem er hun?

Natten til lille julaften 1980 styrter et fly på grensen mellom Sveits og Frankrike. Bare en tre måneder gammel jente overlever. Er hun Lyse-Rose eller Emilie? To familier mener hun er en av dem. Det utløser en etterforskning som varer i nesten to tiår. En ivrig privatdetektiv prøver å avdekke jentas riktige identitet, og bit for bit legges puslespillet. Men vil han leve lenge nok til å fortelle sannheten?

Michel Bussi er en av Frankrikes mest populære krimforfattere, og har vunnet en rekke litterære priser. Han er professor i geografi ved Universitetet i Rouen, og er en mye brukt politisk kommentator.


Denne romanen plukka eg med meg frå biblioteket ein dag eg stakk innom saman med mannen.  Romanen har vorte lesen i ei hektisk tid, så eg trur ikkje eg kan yte han rettferd.  For meg vart dette berre tidtrøyte.  Eg likte heller ikkje oppklaringa.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...