lørdag 25. mars 2017

Laurdagshandel

Eg plar som regel ta meg ein tur "nedover" om laurdagane, i dag ikkje noko unntak. For nokre dagar sidan fekk eg mail frå Nille med spørsmål om kvifor eg ikkje hadde handla hos dei på ei stund.  I meiningsmålinga eg dermed deltok i svarte eg, som sant var at eg ikkje hadde hatt bruk for noko.  ærendet mitt i dag var eit par pakkar med tusjar til brødposane til elevane.  men så viste det seg at eg hadde bruk for litt forskjellig.

Serviettane er med påske- og vårmotiv. I påska håper vi på mange hyggelege måltid!

Potta med Chilifrø og mold kjøpte eg for å ha det litt morosamt. Framhald kan følgje ...

onsdag 22. mars 2017

Saragenser

Då eg var på strikkekafé i vinterferien, kjøpte eg boka Bystrikk og garn til Saragenseren.  Frøkna hadde sett den på Instagram i desse fargane.  Eigentleg liker eg å halde på med berre eitt prosjekt om gongen, men eg måtte vente på garn til ermane på den andre genseren.  Og då eg først var i gang med Saragenser på pinnar 5,5, ja, så gjekk det heller fort.  No har eg levert genseren til kjærasten slik at han tek den med seg til Bergen på fredag.

Der er mykje fint og lettstrikka i denne boka.  Men eg er ikkje samd med forfattaren at det er lettare med oppskrifter som "fell 22 masker på denne omgangen" enn å strikke etter diagram - om de forstår kva eg meiner.

mandag 13. mars 2017

Bok 12: Arv og miljø


At ingen av dere på noe tidspunkt har spurt meg om min historie, har jeg opplevd og opplever jeg som en stor sorg..
Det er Bergljot, den eldste datteren i familien, som formulerer seg slik i en mail til sine søstre, etter at det har pågått en heftig diskusjon om forskudd på arv.
Kjernen i arveoppgjøret er fordelingen av to sommerhytter som ligger ved siden av hverandre på Hvaler i Østfold. Et barndomssted, som alle har et forhold til.
To døtre har tatt seg av stedet og foreldrene i mange år. De skal arve hyttene. Men så er det altså to barn til, som delvis har brutt med familien. Hvorfor melder de seg nå på i arvetvisten?
Under samtalen om arv løper en annen beretning, som setter voldsomme krefter i sving. Bergljot erfarer at det skal mot til for å uttrykke sin versjon av familiehistorien. Men bare gjennom å ta sine egne opplevelser på alvor og å prøve å sette ord på dem, er det mulig å komme videre.


Denne romanen anbefaler eg sterkt! Den har mange lag og sider.  I arveoppgjeret kjem det fram at fire søsken kan ha ein svært ulik oppvekst.  Lag på lag vert familehistoria avdekt.  For Bergljot er det verst at ingen vil høyre og tru på hennar opplevingar Den incesten ho har opplevd vert forteia og fornekta.  

Kor nær denne romanen ligg til livet til forfattaren har vore eit heitt tema.  Det er berre å gjere eit google-søk, så finn ein mykje stoff om dette.



Bok 11: Svin


Ett siste ran, men alt går fryktelig galt. Carl-Johan Vallgren fører oss igjen inn i Stockholms underverden. 

Jorma Hedlund har trukket seg tilbake. Det er slutt på det kriminelle livet. Men tipset om verditransporten er for godt. Ett siste ran, så får det være nok. Men snart er Jorma en jaget mann. 

Samtidig forsøker Danny Katz å finne ut hva som har skjedd med sin tidligere venn, narkodealeren Ramón, og hans kjæreste Jenny. Katz er selv tidligere misbruker, og suget etter heroin river og sliter i ham. Hvordan fikk Ramón plutselig tilgang til så mye stoff? Og hvem er egentlig Jenny? Sporene fører Danny Katz til Stockholms pornobransje og deretter i en retning han aldri kunne forutse. Bare én ting er sikkert: Noen vil hindre ham i å finne sannheten. 

«Svin» er den andre boken om Danny Katz og en frittstående fortsettelse av den kritikerroste «Skyggegutten» (2014).


Då eg starta å lese denne romanen, var ikkje forventningane så høge.  Og dei innfridde.  Som lydbok vart den noko forvirrande.  Det vart vanskeleg å finne ein raud tråd.  Heilt OK underhaldning, men ikkje noko meir.

mandag 6. mars 2017

Haukelikofte

Det er sjeldan eg vert lei av strikkeplagg undervegs. Denne kofta tæra på tolmodet, ikkje minst fordi då eg skulle ha kome opp under armane, verka ho altfor kort. Dermed strikka eg ein heil mønsterrapport ektra.  Sjølve mønsteret er temmeleg krevande.  I tillegg dreiv eg og endra på fellingane. Ei helg eg var halvsjuk, kom eg meg over ein bøyg. Så lei var eg til slutt, at eg ville gi vekk heile kofta.
 
Men så fekk eg montert plagget og sett i knappar. No har eg omtrent flytta inn i kofta.
Om nokon lurer, så er garnet Finull.  Knappane bestilte eg på Sandnesgarn, for eg orka inga leiterunde.  Eg synest det er fint når knappane har mønster som "matchar".
 
NB! Det er sjeldan eg skriv bevisst feil.  Observante lesarar veit kanskje at det heiter kufte på nynorsk.  Det seier ein i Nordfjord, men ikkje her på Sunnmøre.

søndag 5. mars 2017

Testing av komfyr: Varmluft

 I dag har her vore nydeleg ver.  Eg bestemte meg for å sette ein gjærdeig før eg gjekk rundt vatnet.  Eg hadde bestemt meg for å prøve varmluftfunksjonen på den nye steikeomnen.  Allereie i 1987 fekk eg meg varmluftomn.  Eg hugsar han kosta 4400 kr.  Omnen virka i over 20 år.  Men han vart lite brukt på varmluft.  Til det steikte han for ujamnt.
 I dag trilla eg ut 32 rundstykke.  neste gong skal eg lage større deig.  Så var det fram med bruksanvisninga.

På turen møtte eg ei god venninne.  Ho fortalde at ho alltid les bruksanvisninga nøye når ho har fått seg noko nytt. det er mykje av gleda ved nye ting!  Sjølv les eg berre nok til å få tingen til å virke.  Så får ein ta det litt etter kvart, er min filosofi...
 Eg heva rundstykka nokre minutt ekstra. Eg sette omnen på 160 grader. Det viste seg å vere noko lågt.
 Dei vart noko lyse, men svært jamnt steikte.  Ein kan ikkje sjå skilnad på kva plate - eller kvar på plata - dei har stått.  desse vert fine å ta opp frå frysaren og steike ein gong vi har besøk.
Etter tips frå venninna mi sette eg og middagen i omnen. Også her steikte eg i to høgder på varmluft, berre for å prøve. Ein annan gong kan eg bruke dei store platene til fleire enn to.

No har eg vore eit par timar på jobb for å lage arbeidsplan.  Tidlegare på dagen har eg retta ei engelskprøve, så no skal eg kose meg med godt samvit!

mandag 27. februar 2017

På kryss og tvers-kofte

 Denne kofta strikka er designa av Kristin Wiola Ødegård.  Oppskrifta er frå strikkedagboka eg fekk av systera mi til jul. Tråden er PT2 (eit anna namn på Finull).

Bok 10: Nøtteskall

«Nøtteskall» er en klassisk beretning om mord og bedrag - med en svært original tvist - fra en av fortellerkunstens største mestere.

Trudy bedrar sin ektemann, John. Men ikke med hvem som helst. For mens John forsøker å vinne sin kone tilbake med poesi og kjærlighet, tilbringer hun dagene i ektesengen med hans bror, Claude. Sammen legger Trudy og Claude en utspekulert plan for å bli kvitt John en gang for alle. Lite vet de at planene blir bevitnet av en tredjepart - det snart ni måneder gamle fosteret i Trudys mage. Alt er lagt til rette for et kammerspill av det sjeldne.

Eg se at romanen har fått gode meldingar.  Sjølv hadde eg ikkje sansen for han.  Idéen er for så vidt god, men historia vert for tynn etter mi meining.  Igjen, det får vere op til kvar einskild.

søndag 26. februar 2017

Fastelavn

 I dag har vi hatt besøk av eldstemann og yngstemann.  På menyen stod det ertesuppe, knokar, pølser, rabbe og poteter.  Til dessert eller kaffimat var det fastelavnsbollar med krem og syltetøy.  Meir tradisjonelt kan det vel knapt bli.
No ser eg at Vikebladet har lagt ut om strikkekaféen her om nokon skulle ha lyst til å lese om det.

lørdag 25. februar 2017

25. februar

 Det er alltid litt blanda kjensler når ein ferie er slutt.  Vi valde å vere heime i år, mest på grunn av kjøkenet.  To prøvebunkar ligg ferdig retta i veska.  Det er ei god kjensle. Eg har vore to turar til Ørsta. far min er no på rehab på Ørstaheimen.  Han er relativt bra.  Heldigvis har han einerom og TV. Det er mykje vintersport å sjå for dei som er interesserte.

Elles har vi vore i Ulsteinvik fleire turar.  Nytt bord er bestilt.  Eg kjøpte ein duk på Princess for å skjule den gamle furuplata.  Det eine dreg med seg det andre. På Floriss her hadde dei tilbod på orkidéar. Før oppussinga kasta eg ein del gamle.
Elles held eg på å gjere meg kjend med den nye steikeomnen.  I går bakte eg med tørrgjær.  Det tok si tid.  Elles må eg venje meg til at komfyrtoppen ikkje er nokon god heveplass med tanke på varme frå steikeomnen. Omnen svir ikkje baksten slik den gamle gjorde.  Eg trur temperaturen stemmer betre.

Onsdag var eg på strikkekafé.  Dei som held lokalavisa her, kan lese om det i dagens avis.  Eg får kome attende til boka eg kjøpte.

torsdag 23. februar 2017

Kjøken del 3: Klart til innflytting

 I går stod kjøkenet klart til bruk.  Eg vaska alle hyller og skuffer.   No har eg tenkt å bruke god tid til å flytte inn tinga som og skal vaskast før dei kjem inn i hyller og skåp.  I det gamle kjøkenet hadde eg ikkje hyller på denne sida av benken.  Der var ei såkalla barløysing.
 Her er mykje likt, berre koketoppen er 80 cm.Der er ulike soner som kan brukast på ulike måtar.  Eg greier å bruke den, men forstår at for å få full glede av alle moglegheitene, må eg lese og studere bruksanvisninga.
 I spisekroken har vi valt eit skap i same treverk som kjøkeninnreiinga.  For å få det lysare og lettare har vi valt glasdører med spotlys som kan dimmast.
 Ein må velje seg nokre smarte løysingar.  Når ein vel noko, vel ein vekk noko anna.  Eg trur fleire med meg tek eit av bossa til vaskemiddel ...
 Oljeskåp/skuffe gjer at ein får oljeflaskene vekk frå benken.
 I sjalusiskåpet skal te og kaffi oppbevarast.  Det står på ein stad det tidlegare lett samla seg rot.
 Det er mannen som stryk mest her i huset.  Eg insisterte på eit strykebrett i innreiinga slik at han ikkje må bere fram eit brett kvar gong han skal stryke ei skjorte.
 Skåp til Kenwoodmaskina hadde eg før, og det "greier eg meg" ikkje utan.
 Lysrør og lampar er erstatta med desse.

Med på kjøpet fekk eg eit nytt pannesett.  Det passar godt no når eg har fått meg eit ekstra panneskåp.  Eg oppbevarer alle panner med loka på, ikkje i stablar.  Sikkert ein yrkesskade.

Bok 9: Mere snø


Med "Blod på snø" og nå oppfølgeren "Mere blod" har Jo Nesbø beveget seg over i en ny krimgenre, svært godt mottatt av både kritikerne og leserne.

I august 1977 går en mann av bussen i ei øde bygd på Finnmarksvidda. Han kaller seg Ulf, har ingen bagasje og hevder at han er kommet for å gå på jakt. Blant læstadianere og samer møter han en kultur som både er gjestfri og ekskluderende, hjelpsom og fremmed. Bygdas klokker, Lea, låner ham en rifle og en jakthytte hvor midnattssola holder ham våken mens han hvileløst vokter det storslåtte, men monotone viddelandskapet. Og det går etter hvert opp for Lea og hennes sønn Knut at Ulf ikke er jeger, men bytte. Og at jaktlaget er på vei
.

Eg gler meg til å lese neste Harry Hole-roman.  Denne er velskriven og morosam, men kort sagt ikkje min favoritt.

Bok 8: Vær snill med dyrene


En liten familie på tre er i oppløsning. De klarte det ikke. Karen klarte det ikke. Koret av stemmer melder seg, fra venninner til familieterapeuter, med ord som skal hjelpe: Delt bosted. Mekling. Fordeling. Tilknytning. Forutsigbar adferd. Transitt-fase. Barn er robuste skapninger. Karen lytter til dem, slik en moderne kvinne skal, samtidig som alt i henne gjør opprør. Nei, barnet er mitt. Det er jeg som er dets mor. Det finnes ingenting moderne ved meg.

Likevel kommer spørsmålene: I hvilken grad er rollen som mamma knyttet til det å være familie? Er datteren fortsatt hennes når hun er hos faren? Hvis man er mor den ene uken, hva er man i den andre?

«Vær snill med dyrene» er en rå, akutt og opprivende roman om å befinne seg i ruinene av et ekteskap sammen med den man bryr seg om aller mest - annenhver uke.


Denne romanen vann Brageprisen i fjor.  Les gjerne denne meldinga - og les romanen!

onsdag 22. februar 2017

Gratulerer Audun 27!

I dag fyller mellomstemann 27. Vi gratulerer!  Ekstra kjekt i farsslekta er det at først barn i neste generasjon vart fødd i natt på oldefaren sin dag, ei skjønn lita jente.

mandag 20. februar 2017

Vinterferie

Skodda ligg heller sid her i dag, så noko vinterkjensle får ein ikkje.  Veret er meir heilårs.  Vi har brukt føremiddagen til diverse ærend. 

I helga har vi hatt besøk av Håkon og Birte.  Ho fann ein genser i ein katalog eg viste henne.  Genseren er ein eg har sett på og likt.  Eg skal montere ei kufte i ferien, og eg har strikka frå strikkedagboka eg fekk til jul.  Desse jakkene vil dukke opp på bloggen etter kvart.

Men ein må vere litt streng med seg sjølv.  Eg har med meg ein prøvebunke på 44 prøver på 8 sider kvar. Så her vert det 12 om dagen - minst. Elles skal eg begynne å  kjøkenskåp. Alle tinga har stått i "nyestova" og støva nede.  Mottoet for den jobben er "hastverk er lastverk". 

fredag 17. februar 2017

Kjøken del 2

Denne veka har kjøkenet vorte montert.  I dag vart det lagt fliser og siste listene kom på.  No skal rørleggar og elektrikar få legge siste hand på verket, så neste onsdag skal det meste vere gjort.  I ferien skal vi finne bord og gardiner mellom anna.  Eg får vise litt etter kvart.  Overskiktbilde får kome når kjøkenet er ferdig, og eg får nokonlunde fotolys.
 Mange val skal takast.  Eg ser vanlegvis fort kva eg synest er finast.  det einaste eg hadde bestemt på førehand, var at eg ville ha glatte eikedører.
 Elles hadde eg fått høyre av ei venninne at ho angra på at ho ikkje tok lys benkeplate, for den mørke samlar støv.  No gler eg meg verkeleg til å bake på steinplate!
For å få godt arbeidslys, valde eg og kvite fliser.  Det er berre på bildet at benkeplata ser gul ut.

Desse tre vala var dei viktigaste.  Framhald vil følgje ...

torsdag 16. februar 2017

Alltid på jobb!

Tysdag og onsdag denne veka har eg vore i Molde på kurs i regi av Utdanningsforbundet sidan eg er plasstillitsvald. Det var kjekke og lærerike dagar.
 
Det er ikkje så ofte eg kjem meg til ein litt større by.  Og det kan gå månader mellom kvar gong eg er nær Husfliden, og nærare enn frå Alexandra kan ein knapt kome.  Kurset la opp til ein halv time utsjekking i går.  Eg sjekka ut etter frukost for å kunne snike meg bortom Husfliden i den pausen.  Dei som spurde meg om kor tid eg skulle ete frukost, fekk vite om planane.  Ei på min eigen alder slo seg saman med meg medan "ungdomane" ikkje hadde sansen for Husfliden!  Då lurte eg på om dei hadde vore der.  Eg ser alltid mykje flott norsk design der.  Der er mykje fint, men der er ikkje billeg.  Kvalitet kostar.
 
Utanom noko småpjask til meg sjølv kjøpte eg eit kjevle eg skulle ønske eg hadde sist vi baka lefser på skulekjøkenet.  Spesielt når ein skal bake glutenfritt, er det greitt med eit kjevle med belegg.  Prisen er 550 kr om nokon skulle lure.

lørdag 11. februar 2017

Bok 7: Naboparet


«Naboparet» er en intens psykologisk spenningsroman som får hårene til å reise seg!

Barnevakten avlyser i siste liten, og Anne og Marco lar sin seks måneder gamle datter, Cora, ligge hjemme og sove mens de går til naboene i huset ved siden av for å spise middag. De har med seg babycall og veksler på å gå hjem og se til henne hver halvtime.
Likevel, da de kommer hjem på slutten av kvelden, står døren på gløtt, og Cora er borte ... Hva har skjedd? Hvem kan stå bak? Anne og Marco begynner å grave i hverandres historier.

Vet de alt om hverandre? Kjenner de familiene sine, vennene? Og hva vet vi om naboene våre?


Eg synest romanen starta bra. Men for meg fell det raskt saman.  Oppklaringa vert langdryg, heldigvis med ein liten snert på slutten.

Eg ser at Naboparet får strålande kritikkar, så eg reknar med at mange er usamde med meg.  Det er berre å lese romanen og gjere seg opp si eiga meining.

søndag 5. februar 2017

Bok 6: De skyldfrie

Sigrid er nitten år da hun møter Embret. Han har nettopp flyttet til bygda som lærer.

Hun lengter ut, bort fra moren og lillesøsteren, Edit. Han ønsker å bli lagt merke til, og få alle rundt seg til å se hvem han egentlig er. I hverandre finner begge det de vil ha, og sammen skal de møte framtiden.

Men livet vil det annerledes. Når katastrofen slår ned, blir Embret og de to søstrene stilt overfor et valg som besegler deres skjebne. Prisen er en løgn som truer med å rive tilværelsen fra hverandre. En løgn som sakte forvandles til en form for sannhet.

De skyldfrie er en roman om fremtidshåp og selvbedrag, om nåde og undergang. Det er roman om lengselen etter å være noe mer enn seg selv, og den snikende erkjennelsen av at man allerede er fanget av sine egne valg.


Det er noko med denne romanen. Historia er relativt enkel.  Personane viklar seg inn i ei løgn.  Så skal alt forteiast.  Men er det mogeleg å leve på ei løgn?

Romanen verkar gammalmodig.  Går det verkeleg an å prate så lite? Har ingen ei kritisk røyst?  Alle er redde for at sanninga skal kome ut.  Vil ikkje folk legge to og to saman?  Teier dei og for å vere høflege.  Berre ein av gutane røper at vaksenverda tenker sitt.  For det må dei gjere.  I eit slikt miljø må det ha vore ein god del sladder...

Løgna øydelegg.  Den et opp personane innvendig.  Forholda mellom dei vert sakte endra.

Eg likte romanen.  Eg vart dradd inn i historia.  Kanskje det geniale her ligg i alt som ikkje vert sagt? Ein må vere budd på å lese mellom linjene.

Kom deg ut-dagen

Eg har vore heime åleine i helga.  Det bruker eg ikkje å annonsere på førehand.  Frukosten vart sein, og til selskap hadde eg nyheitskanalen.  Der fekk vi sjå glimt av ulike arrangement på Kom deg ut-dagen. I hovudstaden der mannen har vore, kunne vi sjå snø.

Her hos oss har sola skine frå skyfri himmel.. Eg gjekk den vanlege turrunden rundt Grimstadvatnet. 
I dag hadde eg ein ny krimroman på øyret, "Naboparet".
Noko av det eg funderte på i dag, er korleis her vil sjå ut om 10 år.  Vil her vekse opp furuskog?  Sidan det er eit naturreservat, vil vel skogen få vekse heilt naturleg+

fredag 3. februar 2017

Kjøken del 1

Om nokon synest det har vore lite matblogging for tida, så får de forklaringa her!  "Vi" har rive ut kjøkenet, måla veggene og taket.

Matlaginga foregår no på vaskerommet der eg har rigga meg til eit bord med eit lite kaffikjøken. I tillegg til kaffimaskinene har eg ei lånt kokeplate og ein mikrobølgjeomn.  Matlaginga er no på det aller enklaste nivået. Det har kome nye rettar på menyen, som schnitzel og lasagne frå frysedisken.

Om eit par veker håper eg å ta i bruk ein heilt ny steikeomn. 

Framhald vil følgje ...

mandag 30. januar 2017

30. januar

Den siste veka har vi hatt temperaturar oppe i 10-12 grader.  I går tok eg fram sykkelen.  Eg har sykla på jobb i januar før.  Sykkelen fekk stå i dag.  Men eg kjenner eg gler meg til å kunne kome meg raskt fram, ikkje minst fordi eg då kan svinge nedom butikken på veg heim.

Rabarbraen er visst litt årstidsforvirra og ...

lørdag 28. januar 2017

Bok 5: Hviskeren

Ny Sejer-roman fra Karin Fossum! Ragna Riegel jobber på Europris og bor alene i barndomshjemmet. Nå er foreldrene hennes døde og den enste sønnen har flyttet til Berlin og de har nesten ingen kontakt. Bare ett og annet jule- og bursdagskort. Ragna lever livet sitt innen strenge rammer: hun liker jobben fordi den er full av rutine, hun liker å sitte på samme sete i bussen hver dag, hun liker å handle det samme i nabolagsbutikken hver dag. Hun må ha orden på livet. Og det har hun, inntil den dagen hun finner et brev i postkassen med hennes navn på konvolutten og en utvetydig trussel skrevet med store blokkbokstaver på arket inni. Brevet gir støtet til et mareritt der Ragna Riegel blir truet på livet av en ukjent fiende. Der hun merker at hun må ta alle midler i bruk for å forsvare seg.
Romanen tar form av Konrad Sejers avhør av Ragna Riegel etter at det verste er skjedd. Etter at alt er for seint. Gjennom avhørene forsøker Sejer å lokke fram sannheten om det som er skjedd. Men er Ragna sannferdig? Eller fører hun omgivelsene grundig bak lyset. Det blir det Sejers oppgave å finne ut av.


Når ein les mykje krim, kan den eine romanen lett bli lik den andre.  Romanane følgjer ein formel.  Denne romanen skil seg ut.  Han er eit langt avhøyr samanfletta med Ragna si historie.  Den kriminelle handlinga kjem fram etter kvart.

Karin Fossum greier også i denne romanen å skildre sinnet til forbrytaren på ein meisterleg måte. Sterkt anbefalt!

Bok 4: Bly


Kim Karlsen, hovedpersonen i romanen Beatles, kommer med danskeferga inn til Oslo. Det er ingen som venter på ham. Det er ingen som venter seg noe av ham heller. Og kan man tro på historiene han forteller?
Dette er en svart-hvitt roman. En roman om original og etterligning. En roman om bly og vinger
.

søndag 22. januar 2017

Nye aksessoarar

Før jul kjøpte eg meg ei ny jakke.  Det er ei grå Kari Traa-jakke med ei turkis jakke som kan takast ut til for.  Eg fann ut at eg ville strikke meg vottar og hals i fargar som passar til. Så eg strikka meg eit par hjartevottar og tova.  Dei er utruleg varme og gode.  Halsen er strikka av tre hesper akrylgarn med refleks, eit garnkupp eg kom over på Nille.

Det som slo meg då ungane var små, var at så lenge sei gjekk i barnehagen og vart køyrde til porten, og då ein passa på dei når dei leika seg ute, ja, da var kleda fulle av refleks.  Men så snart dei nærma seg skulealder, så var utanpåkleda reflekslause. No lurer eg på om halsen har noko effekt!?

Vanlegvis har eg på meg eit refleksbandolær når eg går på jobb.  Men eg skal ikkje gjere meg betre enn eg er. Når eg køyrer bil, skjenner eg over mørkkledde folk som eg ikkje ser.  Når eg går sjølv, ser eg godt bilane ...


fredag 20. januar 2017

Bok 3: Det grovmaskede nettet

 
 


 den grådisige byen Maardam, et sted i Europa, arresteres Janek Mattias Mitter, gymnaslæreren som finner sin kone myrdet, men som ikke kan huske om det var han som drepte henne. Hva vet han egentlig om kvinnen som har vært hans hustru?

Førstebetjent Van Veeteren og hans medarbeidere står foran et møysommelig arbeid dersom de vil finne frem til sannheten om Eva Ringmar og hvorfor hun måtte dø.

Det grovmaskede nettet er den første, frittstående romanen i serien om politiet i Maardam.


Eg har likt dei siste krimromanane til Håkan Nesser, spesielt Barbarotti-kvintetten. På 90-talet las eg bøkene hans, men var ikkje så begeistra.  Det forstår eg etter å ha lese denne, kanskje om att. Romanen er spennande og velskriven, men manglar ein klokskap som dei siste romanane har hatt.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...